Staatsopera Stuttgart, een van de toonaangevende Duitse operahuizen, vroeg gerenommeerde kunstenaars om de drie aktes van Richard Wagners Die Walküre vorm te geven. Hotel Modern werd gevraagd voor de eerste akte. Herman Helle, Pauline Kalker en Arlène Hoornweg situeren hun aandeel van dit mythische liefdesdrama in een apocalyptische wereld van een beschaving die vergaan is. De solisten vertolken hun rol omringd door de live animatie filmset en de spelers van Hotel Modern. Muzikaal leider Cornelius Meister dirigeert het Staatsorchester Stuttgart.
Drie perspectieven in plaats van één interpretatie. Het Nederlandse theatercollectief Hotel Modern maakt een live film met miniatuurlandschappen en figuren op het podium en vertelt over de mensenwereld van de eerste akte. Lichtkunstenaar Urs Schönebaum houdt zich in de tweede akte bezig met de visualisatie van de onderliggende structuren, terwijl installatiekunstenaar Ulla von Brandenburg de Walkürenritt en Feuerzauber van de derde akte ten tonele voert als een kleurige choreografie. Het publiek koopt een kaartje voor de hele Walküre, en krijgt dus in één voorstelling drie avontuurlijke, verschillend vormgegeven actes te zien én te horen.
"Deze eerste akte was een unieke, volgepakte en opzwepende eenheid van (filmische) beelden, acterende solisten en Wagners krachtige muziek." (IOCO).
"Aan beide zijden van de speelvloer staan lange tafels met maquettes die live gefilmd worden. In de film zien we geen mensen, alleen ratten die op de vlucht zijn. De wereld om hen heen is verwoest, het is het einde van een oorlog, de huizen zijn slechts skeletten, vernielde tanks staan in een apocalyptisch landschap, de ratten zoeken bescherming die er niet is. Het lijkt een commentaar op wat er nu in de wereld gebeurt, maar het is allemaal al door Wagner geschreven. Hunding en Siegmund komen uit een stammenoorlog, Sieglinde was in het verleden slachtoffer van geweld. Drie gemankeerde mensen ontmoeten elkaar hier, terwijl een beetje groen schuchter opschiet in het desolate landschap, de ‘Wonnemond’ opkomt en noorderlicht flakkert over een ijzige vlakte." (Süddeutsche Zeitung)
"De vormgeving van de lentenacht is van een grote schoonheid („wachsende Helligkeit des Mondscheines“): beelden van een besneeuwd winterlandschap, waarin het eerste groen tevoorschijn komt." (Klassikkritiker)
"De drie solisten acteren nauwelijks, een gezichtsuitdrukking, een paar statige gebaren. Maar wat je zou kunnen zien als het ontbreken van regie wordt juist een fascinerende trialoog tussen de beelden, de personages en de muziek." (Süddeutsche Zeitung)
